Wystawa zabytków archeologicznych w budynku głównym MOS ilustruje proces formowania się i rozwoju w średniowieczu Sieradza oraz dzieje jego bezpośredniego zaplecza społeczno - gospodarczego. Liczne zabytki (ceramika, narzędzia, broń, ozdoby, pieniądze) pochodzące zarówno z badań własnych Muzeum jak i z przekazów po badaniach milenijnych dotyczą zarówno najstarszego Sieradza, o którym pierwsza zmianka pochodzi z Bulli papieża Innocentego II wydanej w 1136 r., jak i grodziska sieradzkiego, przekształconego później w zamek oraz miasta lokowanego w XIII w., które w późnym średniowieczu i renesansie przeżywało swój najlepszy okres. Ukazano rówież ówczesne zwyczaje pogrzebowe. Całość wystawy uzupełniają mapy, plansze i ilustarcje.

Ekspozycja stała działu sztuki znajduje się w salach na parterze budynku przy ulicy Dominikańskiej 2. Na uwagę zasługują portrety sarmackie z XVIII i XIX wieku z wizerunkami przedstawicieli rodów szlacheckich zamieszkujących ziemię sieradzką oraz XVII i XVIII-wieczne portrety trumienne i kolekcja rzeźby sakralnej reprezentującej epokę średniowiecza, renesansu i baroku. Wystawę uzupełniają pojedyńcze, lecz ciekawe i cenne obiekty, a wśród nich: ornat z wyobrażeniem Madonny Apokaliptycznej z XV wieku, renesansowe odrzwia z dworu w Łopatkach oraz barokowy, bogato zdobiony portal z dworu we Wrzącej. Wypada jeszcze wspomnieć o sali będącej próbą rekonstrukcji wnętrza dworskiego wyposażoną w XIX-wieczne meble, porcelanę i bibeloty z XIX i XX w. Ciąg zwiedzania zamyka pomieszczenie, w którym znajdują się meble pochodzące z dziewiętnastowiecznej apteki sieradzkiej. Ta część ekspozycji, mimo że udostępniona zwiedzającym - jest jeszcze uzupełniana.

Część ekspozycji muzealnej zajmuje rekonstrukcja XIX-wiecznego wnętrza aptecznego. Meble (szafy i lady) są autentyczne i pochodzą z apteki, która istniała w Sieradzu od lat siedemdziesiątych XIX w. Pozostałe, drobniejsze elementy wyposażenia (opakowania apteczne, moździerze, wagi i inne) są przede wszystkim z I poł. XX w. i stanowią kolekcję muzealną.

Stała wystawa historyczna, ukazujaca dokumenty, fotografie, obrazy związane z wybitnymi znawcami i badaczami ziemi sieradzkiej. Dzięki ich zbiorom oraz działalności poszukiwawczej, badaniom historycznym i folklorystycznym powstało Muzeum w Sieradzu.
           Na wystawie pojawiają się takie postacie jak: Antoni Paparona Pstrokoński, którego materiały historyczne dotyczące Sieradzkiego trafiły do Muzeum Czartoryskich w Krakowie; Edmund Stawiski - autor pierwszej publikacji archeologicznej z terenów sieradzkiego. Wśród regionalistów na czoło wysuwa się postać Ingacji Piątkowskiej i barona Stanisława Graeve. Należy wspomnieć o Kazimierzu Walewskim, którego ambicją było przekształcenie dworu w Tubądzinie na muzeum rodzinne oraz Zofii Neyman - kustoszowi i kierownikowi Muzeum w latach 1948 - 1976. Wystawa przedstawia także wiele innych postaci odgrywających ważną rolę w rozwoju kulturalnym społeczeństwa i wzbogacajacych naszą wiedzę o przeszłości ziemi sieradzkiej.

Stała wystawa etnograficzna znajduje się na pierwszym piętrze w budynku przy ul. Dominikańskiej 2. Tytuł wystawy to "Kultura wsi sieradzkiej z początków XX wieku", adekwatnie do tematu znajdują się na niej wytwory wszystkich dziedzin sztuki ludowej uprawiane na terenie regionu sieradzkiego.
           Bogato prezentowany jest strój ludowy, na podstawie którego (w opraciu o tkaninę i haft) zaznaczone są granice regionu sieradzkiego. Ponad to prezentowane są takie dziedziny sztuki ludowej jak: garncarstwo, zdobnictwo, zdobnictwo obrzędowe, rzeźba, oraz narzędzia rolnicze i sprzęty gospodarstwa domowego.
           Na uwagę zasługuje fragment ekspozycji prezentujący współczesną rzeźbę ludową następujących artystów: Jerzego Kaczmarka, Stanisława Korpy, oraz nie żyjącego już Szczepana Muchy.
           Do najstarszych zabytków prezentowanych na stałej wystawie etnograficznej należą drewniane narzędzia do uprawy ziemi pochodzące z przełomu XIX i XX w. Do ciekawszych można zaliczyć radło ramowate z 1887 r., pług koleśny z 1870 r., bronę laskową z drugiej połowy XIX w.
           Warto również zwrócić uwagę na następujące narzędzia będące na wyposażeniu gospodarstwa XIX w. jak: stępa nożna dłubana z 1830 r. żarna ręczne z 1907 r. oraz warsztat tkacki (krosno) z 1840 r.